و فرمود : پيامبر اكرم ( ص ) فرموده : خواب اول روز موجب كودنى است ، و خواب قيلوله ( نزديك ظهر ) نعمت است ، و خواب بعد از عصر موجب احمقى است ، و خواب ميان مغرب و عشاء آدمى را از روزى محروم ميدارد از امام صادق ( ع ) : هر كه وقت خواب وضوء بگيرد و به بستر رود شب را بسر آورد در حالى كه بسترش بمنزله مسجد باشد و اگر وقتى به بستر رفت يادش به ياد كه وضوء نگرفته مىتواند بجاى وضوء بر روى ملافه و رواندازش تيمّم كند و اگر اين كار را انجام دهد چنانست كه دائما در نماز و ذكر خداوند متعال باشد . و از آن حضرت ( ع ) : چون در شب چراغ روشن شود با خودت بگو : ( خداوندا به من نورى ده كه در پرتو آن در ميان مردم راه بروم و در روز ملاقات ( قيامت ) ما را از نور خودت محروم مدار و بما روشنى عطا كن و جز تو خدايى وجود ندارد ) ، و چون چراغ خاموش گردد بگو : ( خداوندا ما را از تاريكى بيرون آور و به روشنى وارد كن ) . از محمد بن مسلم : امام پنجم ( ع ) فرمود وقتى كه سر بر متّكا ميگذارى